واکسن روانی کودکان: چرا باید به بچهها اجازه اشتباه کردن بدهیم؟
ما والدین دوست داریم جاده زندگی را برای فرزندانمان هموار کنیم، اما گاهی بهترین کمک، اجازه دادن به آنها برای زمین خوردن است!
طبیعیترین غریزه هر پدر و مادری، محافظت از فرزندش است. ما نمیخواهیم اشک آنها را ببینیم، نمیخواهیم طعم شکست را بچشند و به همین دلیل، گاهی تبدیل به «والدین هلیکوپتری» میشویم؛ یعنی مدام بالای سر کودک میچرخیم تا مبادا اشتباهی از او سر بزند. تکالیفش را برایش انجام میدهیم، وسایل جاماندهاش را به مدرسه میبریم و تمام موانع را از سر راهش برمیداریم.
اما روانشناسان هشدار میدهند که این محبت افراطی، در واقع دزدیدن فرصتهای رشد از کودک است!
اشتباهات، پلکان یادگیری هستند
کودکی که هرگز اجازه اشتباه کردن نداشته باشد، در بزرگسالی با کوچکترین ناکامی در هم میشکند. او تابآوری ندارد چون هیچوقت تمرین نکرده است که بعد از شکست چگونه باید دوباره روی پای خود بایستد. برای پیشگیری از آسیبهای اجتماعی در آینده، کودکان ما به «تابآوری» نیاز دارند.
چگونه به درستی اجازه اشتباه دهیم؟
- بگذارید عواقب طبیعی را تجربه کنند: اگر کودک اسباببازیاش را با لجبازی میشکند، بلافاصله یکی جدید برایش نخرید. اجازه دهید عاقبت کارش (نداشتن آن اسباببازی) را تجربه کند.
- تلاش را تشویق کنید، نه فقط نتیجه را: به جای اینکه بگویید «تو باهوشترین نقاش دنیایی»، بگویید «دیدم که چقدر برای کشیدن این نقاشی وقت گذاشتی و تلاش کردی. این عالیه!»
- همراهشان باشید، اما جایگزینشان نشوید: وقتی در حل یک پازل یا مسئله گیر میکنند، به جای حل کردن آن، با پرسیدن سوالاتی مثل «فکر میکنی چه راه دیگهای وجود داره؟» آنها را راهنمایی کنید.
در رازینا باور داریم که کودکان برای بالا رفتن از پلههای موفقیت، باید گاهی پلهها را اشتباه بروند. وظیفه ما این نیست که جاده را صاف کنیم، بلکه وظیفه ما این است که به آنها یاد بدهیم چگونه با کفشهای محکم در جادههای ناهموار قدم بردارند.
- فرزندپروری
- مدیر سایت
- 2 دقیقه
